ஆண்சூத்து ஐம்பது ரூபாய் - part 1
ஆண்சூத்து ஐம்பது ரூபாய் - பாகம் ஒன்று
திருச்சிராப்பள்ளி
பால்பண்ணை பேருந்து நிறுத்தம் அருகே இருக்கும் திருப்பதி மாணவர்கள் தங்கும் விடுதி.
அங்கு பல ஊர்களில் இருந்து மாணவர்கள் தங்கியுள்ளார்கள். திருச்சிராப்பள்ளி நகரில் இருக்கும்
பல பள்ளிகளில் படிப்பவர்கள். ஊருக்குள் குடியிருப்பு வாடகை அதிகம், அத்துடன் உணவுக்கும்,
தண்ணீருக்கும் கூட அதிக காசு. தமிழ்நாட்டின் தலைநகராக ஆகியிருக்க வேண்டிய ஊர். சென்னைக்கு
விட்டுக் கொடுத்துவிட்டு இப்படி இருக்கிறது.
திருப்பதி மாணவர்கள் விடுதியில் மூன்று வார்டன்கள். அவர்களில் வசந்த் குறிப்பிடத்தக்கவர். வசந்திற்கு திருமணம் ஆக வேண்டிய வயது கடந்து பத்து வருடம் ஆகிறது. சொந்த நிலம், வீடு இல்லாத நிலையான வருமானமும் இல்லாத வசந்தினை திருமணம் செய்து கொள்ள எந்தப் பெண்தான் சம்மதிப்பாள். அதனால் வசந்திற்கு பெண்கள் மீதே ஒரு வித வெறுப்பு. காலையில் உணவு முடித்து மாணவர்கள் வெளியேற, மற்ற இரு வார்டன்களும் சேர்ந்து பகல் நேர கூலி தொழிளுக்கு சென்றுவிட வசந்த் மட்டும் தனியாக இருப்பார்.
திருப்பதி மாணவர்கள் விடுதியில் மூன்று வார்டன்கள். அவர்களில் வசந்த் குறிப்பிடத்தக்கவர். வசந்திற்கு திருமணம் ஆக வேண்டிய வயது கடந்து பத்து வருடம் ஆகிறது. சொந்த நிலம், வீடு இல்லாத நிலையான வருமானமும் இல்லாத வசந்தினை திருமணம் செய்து கொள்ள எந்தப் பெண்தான் சம்மதிப்பாள். அதனால் வசந்திற்கு பெண்கள் மீதே ஒரு வித வெறுப்பு. காலையில் உணவு முடித்து மாணவர்கள் வெளியேற, மற்ற இரு வார்டன்களும் சேர்ந்து பகல் நேர கூலி தொழிளுக்கு சென்றுவிட வசந்த் மட்டும் தனியாக இருப்பார்.
அன்றும் எல்லா
மாணவர்களும், வார்டனும் வெளியேறிவிட வெறுப்புடன் சாத்தியிருந்த அறைகளில் ஏதேனும் மின்சார
விசிறி ஓடுகிறதா, மின்விளக்கு எரிகிறதா என்று நோட்டமிட்டுக் கொண்டு சென்றார். அறை எண்
103ல் சத்தம் வந்து கொண்டிருந்தது. விளக்கு எரிவதையும், மின்விசிறி ஓடுவதையும் தெரிந்து
கொண்டார். ஆனால் அறை வெளியே பூட்டப்பட்டிருந்தது. அதெல்லாம் சரி அதென்ன சத்தம் என்று
காது கொடுத்தார். அது.. ஒரு பலான படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சத்தம்.
யாரோ ஒருவன் அறைக்குள்
இருந்து கொண்டு வெளியே பூட்டிருக்கிறான் என்பதை புரிந்து கொண்டார். கதவினை வேகமாக தட்டி,..
“டேய் யார்டா உள்ள இருக்கிறது. வெளியே பூட்டை தொங்கவிட்டுடா கண்டுபிடிக்க முடியாதா”
என்று கத்தினார். உடனே சத்தம் நின்றது. மின்விசிறியும், விளக்கும் கூட அணைக்கப்பட்டது.
ஆனால் வசந்த் குரலுக்கு பதில் இல்லை. “எல்லா பூட்டுக்கும் என்கிட்ட ஒரு சாவி இருக்குன்னு
மறந்துட்டான். அவன என்னப்பன்னறேன் பாரு. என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டு, மெதுவாக
தன்னிடமிருந்த சாவிக்கொத்தில் சரியான சாவியை எடுத்து சத்தம் வராமல் பூட்டினை திறந்து
ஜன்னலில் வைத்துவிட்டார். பிறகு பட்டென கதவினை தாழ்ப்பாளைத் திறந்து கதவையும் வெடுக்கென
திறந்தார்.
உள்ளே… கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டு ஒரு உருவம் இரட்டை கட்டில்களின் இடுக்கில் ஒடுங்கி நின்றது. “அடேய், புண்டாமவனே,. வெளியில இருந்திட்டு அத்தனை கத்து கத்தறேன். இப்படி உள்ள கமுக்கமா இருக்கிற.. அதான் மாட்டிக்கிட்டீல.. வெளியே வாடா.. புறம்போக்கு பறநாயே..” வசந்த் கத்தினாலும் அந்த மாணவன் சத்தம் போடாமல் அப்படியே இருந்தான். வசந்திற்கு கோபம் அதிகமாக கட்டில்கள் இடையே ஒடுங்கி கிடந்தவனின் அருகில் சென்று அவனுடைய தலைமுடியை பிடித்து வெளியே இழுத்துப் போட்டான். வெளிச்சத்தில் அவன் விழுந்தவுடன்தான், அவன் இத்தனை நேரம் நிர்வாணமாக இருந்திருக்கிறான் என்பதை வசந்த் தெரிந்து கொண்டான். அவன் விழுந்த வேகத்தில் இது வரை பொத்தி பொத்தி வைத்திருந்த நீண்ட சுண்ணி மேலே எழும்பு கீழே சென்று மீண்டும் மேலே எழும்பிக் கொண்டிருந்தது.
வெள்ளைப் பல்லியைப் போல மாநிறம் உடல் முழுவதும் படர நிறைந்திருந்த மாணவன் கீழே தன்னுடைய குண்டியை மறைப்பதா, சுண்ணியை மறைப்பதா இல்லை.. முகத்தினை மறைத்துக் கொள்வதா என குழம்பியபடி எதையும் மறைக்காமல் விழுந்து கிடந்தான். வசந்த்.. “டேய் இப்படி மொத்ததையும் அவுத்துட்டு அப்படி என்னடா பண்ணிக்கிட்டு கிடக்கேன்னு” கேட்க.. “சார்.. சார்.. மன்னிச்சு……” என மெல்லிய குரலில் மென்று முழுங்கினான். அவனுடைய தலையின் முடியை பிடித்து சரசர வென இழுத்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்தார் வசந்த்.
“உன் பேர் என்ன”
உள்ளே… கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டு ஒரு உருவம் இரட்டை கட்டில்களின் இடுக்கில் ஒடுங்கி நின்றது. “அடேய், புண்டாமவனே,. வெளியில இருந்திட்டு அத்தனை கத்து கத்தறேன். இப்படி உள்ள கமுக்கமா இருக்கிற.. அதான் மாட்டிக்கிட்டீல.. வெளியே வாடா.. புறம்போக்கு பறநாயே..” வசந்த் கத்தினாலும் அந்த மாணவன் சத்தம் போடாமல் அப்படியே இருந்தான். வசந்திற்கு கோபம் அதிகமாக கட்டில்கள் இடையே ஒடுங்கி கிடந்தவனின் அருகில் சென்று அவனுடைய தலைமுடியை பிடித்து வெளியே இழுத்துப் போட்டான். வெளிச்சத்தில் அவன் விழுந்தவுடன்தான், அவன் இத்தனை நேரம் நிர்வாணமாக இருந்திருக்கிறான் என்பதை வசந்த் தெரிந்து கொண்டான். அவன் விழுந்த வேகத்தில் இது வரை பொத்தி பொத்தி வைத்திருந்த நீண்ட சுண்ணி மேலே எழும்பு கீழே சென்று மீண்டும் மேலே எழும்பிக் கொண்டிருந்தது.
வெள்ளைப் பல்லியைப் போல மாநிறம் உடல் முழுவதும் படர நிறைந்திருந்த மாணவன் கீழே தன்னுடைய குண்டியை மறைப்பதா, சுண்ணியை மறைப்பதா இல்லை.. முகத்தினை மறைத்துக் கொள்வதா என குழம்பியபடி எதையும் மறைக்காமல் விழுந்து கிடந்தான். வசந்த்.. “டேய் இப்படி மொத்ததையும் அவுத்துட்டு அப்படி என்னடா பண்ணிக்கிட்டு கிடக்கேன்னு” கேட்க.. “சார்.. சார்.. மன்னிச்சு……” என மெல்லிய குரலில் மென்று முழுங்கினான். அவனுடைய தலையின் முடியை பிடித்து சரசர வென இழுத்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்தார் வசந்த்.
“உன் பேர் என்ன”
“சார்.. மன்னிச்சுடுங்க..”
“பேர் என்னான்னு கேட்டேன். காது செவுடாடா”
“பேர் என்னான்னு கேட்டேன். காது செவுடாடா”
“சார்… திருமால்..”
“உன்ன பார்த்த
மாதிரியே தெரியலையே.. இந்த ஹாஸ்டல் தானா”
“ஆமாம் சார்..
என்னை மன்னிச்சுடுங்க. இதுமாதிரி..”
“யார் இன்சார்ஜ்”
“சுப்பரமணி சார்.”
விசாரனை நடத்திக்
கொண்டிருக்கும் போது திருமாலின் வலது கையில் ஒரு செல்போன் இருப்பதைக் கண்டார் வசந்த்.
அது என்னடா.. இவ்வளவு
காஸ்லியான செல்போன். என்று கைகளில் இருந்து பிடுங்கினார். திருமால் விடாமல் பிடித்திருந்தான்.
வேகமாக பிடுங்க முற்படவும் திருமால் நடப்பது நடக்கட்டும் என விட்டு தன்னுடைய பர்முடாசை
எடுக்க முற்பட்டான். அசைவு தெரிந்ததும் வசந்த் அவனுடைய முகத்தில் ஒரு அறை அறைந்து..
அசையாம இரு நாயே.. இல்லைன்னா அவ்வளவுதான் என்று செல்போனை நோண்டத் தொடங்கினார். அதில்
பல பலான படங்கள் இருந்தன.
வசந்த் பல பலான
படங்களை திரையரங்கு சென்று பார்த்திருக்கிறார். ஆனால் இவை வித்தியாசமாக இருந்தது.
“இதெல்லாம் என்னடா
பூரா வெளிநாட்டு பக்கிங்களா இருக்கு. இதெல்லாம் பார்த்தாதான் ஐயா சுன்னி கிளம்புமோ
என்று ஒவ்வொன்றாக பார்க்கத் தொடங்கினார். முழு சத்ததுடன் ஒரு ஆப்பிரக்கன் தாய்லாந்து
பெண்ணின் பொச்சில்விட்டு விட்டு எடுத்துக் கொண்டிருந்தினை பார்த்தார். சத்தம் கேட்டு
திருமாலின் சுன்னியும், வசந்தின் சுன்னியும் விரைக்கத் தொடங்கியது. அடுத்தது ஒரு முதியவனும்,
இளைஞனும் ஓரினச்சேர்க்கை செய்யும் காணொளி ஒளிபரப்பானது. கையும் களவுமாக மாட்டிக் கொண்ட
திருமாலை நம்முடைய காமத்திற்கு பயன்படுத்திக் கொண்டால் என்ன என்று வசந்த் யோசித்தார்.
“டேய் செம வெக்கையா
இருக்கு.. போய் அந்த லைட்டையும், பேனையும் போட்டுவிடு” என்றார்.
அவன் சட்டென பெர்முடாசை
எடுக்கப் போனான்.
“யேய்.. தேவுடியாமவனே
சொன்னதை மட்டும் செய்.. பேனையும் லைட்டையும் போட்டுட்டு முண்டக்கட்டையா வந்து உக்காரு.”
நீட்டிக் கொண்டிருந்த
சுண்ணியை எப்படி கையை வைத்து மறைப்பது என்று தெரியாமல் ஒரு கையால் சுண்ணியையும் மற்றொரு
கையால் பொச்சையும் பொத்திக் கொண்டு பேனையும் லைட்டையும் போட சுன்னியின் மீதிருந்த கையை
எடுத்து போட்டான். அப்போது அந்த சுன்னி மேலும் பெரியதாக ஆகி முன்பக்கம் நீட்டிக் கொண்டது.
எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வசந்தின் சுன்னி பெரிய திட்டத்தோடு எழுந்து
நின்றது.
